Na noite estrelecida, e co ar quente do verán baixou do coche e entrou na gran sala onde ducias de persoas bailaban ao son dunha antiga canción. Pediu un vodka con xeo ao camareiro que se ocupaba das bebidas espiritosas e entre sorbo e sorbo observaba os movementos da xente que o rodeaba. Despois dun bo cacho viu a uns coñecidos e comezou a falar con eles. O de sempre. Charlas intrascendentes, pitos, risas e máis copas mesturábanse mentres as horas corrían no reloxo.

Sen querer, estaba pasando un bo anaco do seu tempo naquela festa á que acudira desganado, obrigado e só. Tiña medo, si. De non coñecer a ninguén, de non ter qué falar. Esa inseguridade ía con el a todas partes. E, ao final, como era costume, xa podía dicir que fixera amigos entre os que ao principio só eran coñecidos.

Ao amencer, despois duns petiscos para aliviar o vaivén das últimas copas convidárono a pasar a noite nunha casa próxima. Foron para ela andando, polo paseo da praia, cos raios de sol cravándose na súa face. Entre charla e charla, máis pitos se acendían, conversas do máis variado xurdían entre uns e outros. —A camiñata fíxose curta— pensaba.

Chegaron á casa e dividíronse en parellas e grupos. Tocoulle con ela, pero non era casualidade. Sen dicir nada deitáronse, oíronse algunhas confidencias e, sendo día, a noite seguía para eles, debaixo das sabas.

Na praia, mirando para as ondas, contemplaba o devir.

A escuridade comezaba a cubrir o ceo pero as estrelas emerxían. Xa non recordaba o tempo que levaba alí.

Agora estaba deitado na fina area branca que cubría as súas roupas e lle molestaba, aos poucos, na cara. Antes dera un longo paseo, polo areal: grande e tranquilizador. Non era a primeira vez que deambulaba por aquel lugar pero si a máis significativa. Cismaba na vida que levaba na cidade. Que lle sucedía? Nunca se sentira dese xeito.

Desde outra punta da praia alguén se aproximaba ao noso protagonista. Estivérao buscando durante horas pero non o achaba. Sucedéranse as chamada ao móbil pero el ignoráraas. Seguía camiñando e cando estaba a uns poucos pasos del veu como a miraba. A mirada del era forte, inquisidora. A dela: temerosa e insegura.

Estiveron así unha fracción de tempo. Logo, dixo: —Non quero seguir vivindo no apartamento; non aturo máis.

Sentado ao lado duns descoñecidos e bebendo unha cervexa ben fría vía o partido de fútbol na televisión de sesenta pulgadas. O bar estaba cheo, sempre o estaba en ocasións especiais.
Quedara de toparse alí cuns amigos pero xa pasaba media hora da hora que acordaran e polo local aínda non apareceran.
Entablou conversa con dou tipos que estaban cerca del: que se ao árbitro había que esnaquizarlle a cara, que se tal xogador era un paquete… Estaba aburrido desas cantilenas. Pero de algo había que falar…
O caso é que, xa sen esperalo, deu en presentarse no bar unha das persoas coas que quedara: coñecido máis que amigo pero de certa confianza.

O coñecido —Lois— díxolle que o acompañase a fóra porque lle tiña que contar algunhas noticias sorprendentes e non moi boas: non chegaran á hora estabelecida porque a Felipe, o terceiro en discordia, e verdadeiro amigo do noso protagonista —Carlos— lle sucedera algo terríbel: acababa de sufrir un aparatoso accidente de coche, segundo lle dixera Ana: irmá do accidentado.

Lois e Carlos dirixíronse cara a zona do accidente, acompañados por Ana. Unha vez chegaron ao lugar viron a ambulancia, o coche de atestados e dous ou tres vehículos máis da Garda Civil.
Os gardas observáronos e decatáronse que debían ser familiares ou amigos do accidentado porque a rapaza viña chorando. Entablaron conversación e un dos gardas díxolles con cara de incredulidade:

— O coche quedou inservíbel, destrozado; pero o máis estraño é que non logramos encontrar o corpo de seu irmá.

Ana non daba creto. A zona que circundaba o coche non contiña vexetación en abundancia nin  moitas árbores. A visibilidade era bastante boa. Enrabietouse e esixiulle aos gardas que debían facer o seu traballo como é debido, e con esmero. De ser así seguro que atoparían o cadáver (xa o daba por seguro).

A Carlos, despois de oír a noticia da inexplicábel desaparición do Felipe, non lle quedaron ganas de seguir leriando con ninguén e decidiu sentarse nunha rocha que estaba un pouco afastada do lugar do sinistro e fumar un pito.
Ao rematar o primeiro, acendeu outro. Facíao cando estaba nervioso: fumar de xeito compulsivo. Mentras calmaba os nervios detivo a súa mirada nunha formación rochosa próxima a el. A formación albergaba unha pequena abertura, coma unha especie de cova, e semellaba que dentro dela se reflectía unha pequena luz escintilante. A luz insinuaba unha silueta case humana.
Carlos levantouse, e inconscientemente, sen avisar a ninguén, dirixiu os seus pasos cara a aquela zona. Quería averiguar que era aquel feito estraño.

Colleu as pertenzas e marchou do lugar. Facíase tarde, pensou. Apenas se vía xente naquel recinto que, as máis das veces, estaba atestado. Xa non era a primeira vez que pisaba aquel espazo. Coñecíano. Mais non gustaba de estar nel moito tempo. Talvez non tiña outra cousa que facer pero non quería abusar.

Ao saír pola porta, recordou onde tina o coche; e as primeiras pingas caían. Remexeu nos petos do pantalón, da chaqueta… Deu coa chave, premeu o botón cuxa función permitía abrir o coche e subiu nel. Non sen antes desprenderse da chaqueta que vestía e do bolso que carrexaba. Púxoos na parte traseira do vehículo. Inseriu as chaves no contacto, desbloqueou o volante e acendeu o coche.

Devagar, ía afastándose da cidade, observándoa desde o interior da berlina, coma alguén alleo que non se recoñecía nela.

Sen pensalo dúas veces, acendeu a radio do coche e seleccionou -de entre os diversos discos que contiña o cargador- un cd con algunhas cancións inesquecíbeis. Melodías que lle recordaban distintos momentos da súa curta vida.

Na distancia, aínda era capaz de ver polo espello retrovisor as luces distantes da cidade, e gustáballe a sensación. Coa compaña de música de fondo, o ruído imperceptíbel do coche e a chuvia caendo a esgalla sobre o cristal frontal.

Só, pola cidade, ía recorrendo as distintas rúas que o separaban do seu destino. Era tarde, ou cedo. Ían dar as oito da mañá. Os after estaban ateigados de mocidade, bebendo as últimas copas e tentando o pracer.

Estaba canso, levaba horas dabondo a pé e tivo o divertimento suficientemente para dar a noite por rematada.

Chegou ao parque; non tiña porque atravesalo pero gustáballe a sensación. Ulía a vida, a diferente. Aparecían os primeiros sons que, a miúdo, pululan nesa franxa temporal. Parou nunha panadaría e mercou un cacho de pan recén feito. Chegou, despois de moito camiñar, ao piso, no que non había ninguén.

A cama sen facer e unha certa sensación de desorde dominaban aquel fogar. Estaba ben así. Hoxe non botaba nada de menos. Só tivo a necesidade de quecer un pouco de leite fresco e mastigar algo de pan. Espiuse no medio do salón, deixou a roupa encima do sofá e dirixiuse cara ao cuarto, caeu na cama e invadeuno un sono calmo e reparador.

Na casa, con arrecendo a mobles novos e rodeada por un mesto bosque con infinitos verdes, comezaba a bater o sol na fiestra do cuarto. Recén desperto, el deixaba que os raios de luz chocasen contra a súa face. Mantiña os ollos pechados, non desexaba abrilos e ser consciente da vida que o rodeaba. Moitas cousas sucederan o día anterior.

Despois duns minutos, decidiu estirarse, coller as sabas, retiralas e por fin: levantarse. Colleu algunha roupa do armario e unhas toallas e, de xeito mecánico, foi cara ao baño para pegarse unha boa ducha. Logo, unha vez aseado e vestido, baixou ao piso inferior e preparou unha boa cunca de café: só e sen azucre.

Seguía cismando co que lle sucedera o día anterior pero, ao mesmo tempo, pensaba que xa non tiña solución. Había que seguir cara a diante coa vida. De que servía obsesionarse cunha idea e darlle voltas, unha e outra vez.

Agarrou as chaves do coche e o mando do garaxe; subiu nel, activou a porta automática e emprendeu o camiño cara ao destino de sempre, de sobra coñecido.

Outra vez será, rosmaba para os seus adentros.

Puxeron o pé na maxestuosa mansión cando aínda se podían ver rastros do día. Unha vez cruzado o limiar presenciábase a magnificencia e barroquidade, pero tamén abandono, do edificio. Pedra ornamentada e tallada en mil formas conformaba a paisaxe que os rodeaba. Subiron os chanzos un a un, deixando atrás as estancias inferiores. Non tiñan tempo dabondo para explorar toda a construción. Corríalles présa.

Ao accederen ao piso superior viron que a luz pouca vida tiña alí. As tebras dominaban ese territorio. Como se pertencesen a el por unha especide de dereito natural. Os rapaces percorreron varios cuartos e grazas a uns focos pequenos que trouxeran consigo evitaban a incómoda obscuridade. Cada cuarto era como un novo capítulo dun libro: misterioso, atraente, magnético. As telarañas e os mobles antigos e raros dominaban o panorama. As paredes coa pintura esnaquizada e con debuxos estraños, talvez feitos por aqueles cativos dos que tanto se falaba na vila. Quen sabe? pensaban os exploradores.

Tardaran o seu tempo en poderen acceder á mansión. Un deles fixérase amigo dun rapaz que tiña lazos familiares cos donos da mansión. E este colléralle prestadas a seu pai as chaves que daban acceso a tan prezado tesouro. Porque, de feito, a mansión non estaba abandonada. Era posíbel habitar nela. Tiña luz, algún que outro cuarto preparado para habitar nel… Só que parecía que esas comodidades eran devoradas polo propio peso fantasmal do edificio. O caso é que dun ou doutro xeito, había xa uns anos que alí non vivía ninguén. Tan só, de cando en cando, pasaba por alí un veciño da vila que miraba que todo estivese na orde correspondente.

Chegaron a unha das estancias máis grandes. Localizaron un piano nunha das esquinas, E alí, diante deles, testemuñaron como unha figura de silueta indefinida e cuns ollos vermellos tocaba unha fermosa melodía que os hipnotizaba.

Ergueuse. Naceu de entre as rochas e o mar. Corrían por ela pingas salgadas e frías que asulagaban a súa doce pel. Desde a distancia, os pais, presenciaban o seu nacer. Como saía das rochas incrustadas e erosionadas polos ventos e as miles de ondas que nese recuncho batían sen cesar. Houbo homes que presenciaron aquel acontecemento e cuxo asasinato foi irremediábel. O que alí sucedeu debía permanecer en segredo.

A estraña, xa ao pouco, comezou a recorrer as terras que a rodeaban e a vivir de mil oficios. A buscarse a vida como máis lle pracía. Sobráballe intelixencia. Era unha beleza estraña, turbadora.

Para a humanidade pasaba por outra máis. Non apreciaban o que nela se vía de superior, pois sabía cousas, coñecía as orixes incertas das almas que habitaban o noso planeta.

Pouco estivo no seu lugar de orixe. Volverá anos máis tarde pero non agora. Xa que se dirixe cara ao xeo, morada primeira do inmenso camiño que lle queda por percorrer.